การ “ผลิตความเสี่ยง” โดยรัฐและองค์กรอิสระ
การเลือกตั้งปี 2569 เป็นการ “ผลิตความเสี่ยง” โดยรัฐและองค์กรอิสระ ผ่านกลไกและนวัตกรรมต่างๆ ที่ไม่ได้มีไว้เพื่อส่งเสริมประชาธิปไตย แต่มีไว้เพื่อรักษาอำนาจของชนชั้นปกครอง ใช่หรือไม่ เพราะมีประเด็นที่น่าชวนคิด ดังนี้:
- หนึ่ง กกต.มีนวัตกรรมการอำนวยการเลือกตั้งที่ปิดกั้นประชาชน: การทำงานของ กกต. ถูกมองว่ามี “นวัตกรรม” ที่ทำให้ผู้สมัครล่องหนไปจากสายตาประชาชน ซึ่งความผิดพลาดต่างๆ ที่เกิดขึ้นถูกวิเคราะห์ว่า ไม่ใช่ความบังเอิญ แต่เป็นความตั้งใจที่ “เลิศมากสำหรับชนชั้นปกครอง” ในการบิดเบือนเจตจำนงของสังคม
- สอง มีการสร้าง “โล่” ป้องกันผลลัพธ์: มีการวิเคราะห์ว่าการเลือกตั้งครั้งนี้จะไม่ถูกทำให้เป็นโมฆะ เพราะ “อาณานิคมจารีต” ได้เตรียม “โล่” หรือกลไกป้องกันไว้พร้อมสรรพแล้ว เพื่อให้อุ้มการเลือกตั้ง 69 ให้รอดพ้นจากการเป็นโมฆะและรักษาผลประโยชน์ของกลุ่มตนไว้
- สาม เราเห็นชัยชนะของ “อัลกอริทึมจารีต”: การเลือกตั้ง 69 ถูกมองว่าเป็นพื้นที่ที่สะท้อนถึง “จักรวรรดินิยมในการเลือกตั้ง” ซึ่งผลลัพธ์สุดท้ายคือการชนะของสิ่งที่เรียกว่า “อัลกอริทึมจารีต” ซึ่งเป็นการออกแบบโครงสร้างอำนาจที่ล็อคผลลัพธ์ไว้ล่วงหน้าผ่านกติกาที่ซับซ้อน
- สี่ การผลิตความเสี่ยงผ่านระบบนิเวศนโยบาย: รัฐผลิตความเสี่ยงโดยการใช้ระบบราชการที่ทำงานเป็นเพียง “พิธีกรรม” และใช้กฎหมายอย่างรัฐธรรมนูญ 2560 ที่อ้างว่าปราบโกง แต่ในทางปฏิบัติกลับใช้เพื่อปราบการกระทำที่เป็น “ภัยต่อจารีต” เท่านั้น สิ่งเหล่านี้สร้างความเสี่ยงต่อความมั่นคงในสิทธิเสรีภาพของประชาชน
ดังนั้น การเลือกตั้ง 69 จึงไม่ใช่เพียงกิจกรรมทางการเมืองปกติ แต่เป็น การผลิตความเสี่ยงเชิงโครงสร้าง ที่ทำให้ประชาชนต้องเผชิญกับสภาวะ “สังคมรับกรรม” จากการออกแบบกติกาที่เอื้อต่อกลุ่มอำนาจเดิม โดยที่เสียงของประชาชนอาจไม่มีความหมายอย่างแท้จริงครับ