ข้าวไทยถูกออกแบบมาให้ “กีดกันด้วยมาตรฐานและต้นทุนแฝง”

ข้าวไทยถูกออกแบบมาให้ “กีดกันด้วยมาตรฐานและต้นทุนแฝง”
เมื่อชาวนาคิดจะเริ่มสีข้าวถุงขาย เขาจะเจอ “กฎหมายจารีต” ทันที เช่น มาตรฐานโรงสีชุมชนที่อาจไม่ผ่านเกณฑ์ อย. หรือเกณฑ์ห้างสรรพสินค้า (ที่ทุนใหญ่คุมอยู่) การ “กักข้าวในโกดัง” ของทุนใหญ่ทำใหเขาสามารถ “ดัมพ์ราคา” ข้าวสารบรรจุถุงลงมาเมื่อไหร่ก็ได้ เพื่อฆ่าแบรนด์ชาวนาจิ๋วที่ต้นทุนสูงกว่า
ชาวนาที่สีข้าวขายเองโดยไม่มี “ระบบสนับสนุนดิจิทัล” และ “กลุ่มก้อนอำนาจต่อรอง” จะเป็นได้เพียง “สินค้า OTOP ประดับชั้นวาง” ที่รอวันถูกทุนใหญ่ก๊อปปี้ไอเดียแล้วทำราคาที่ถูกกว่ามาทับครับ
หากชาวนาสีข้าวขายเองโดยใช้เครื่องจักรเก่า หรือกระบวนการที่ไม่ได้มาตรฐานเขียว ข้าวของชาวนาจะถูกตีตราว่าเป็น “ข้าวสกปรก” ในตลาดพรีเมียมทันที ขณะที่ทุนใหญ่มีเงินทุนเปลี่ยนไปใช้โซลาร์เซลล์หรือระบบเปียกสลับแห้ง เพื่อเคลมภาษีคาร์บอน
บล็อกเชน คืออาวุธเดียวที่ชาวนาจะใช้สู้ได้ในมุมนี้ครับ เพื่อตัด “ความน่าเชื่อถือแบบเก่า” ที่ต้องอาศัยตราประทับจากส่วนกลาง มาเป็นการยืนยันจากข้อมูลดิจิทัลที่โกหกไม่ได้