ความรับผิดชอบของนายกรัฐมนตรีต่อโศกนาฏกรรมซ้ำซาก

“ในรัฐที่เจริญแล้ว ความรับผิดชอบของนายกรัฐมนตรีไม่ได้วัดที่การ ‘ออกคำสั่ง’ หลังเกิดโศกนาฏกรรม แต่วัดที่การ ‘สร้างความเชื่อมั่น’ ผ่านการลงโทษผู้กระทำผิดอย่างรุนแรงและการปิดช่องโหว่ทางกฎหมายที่เอื้อให้ทุนใหญ่ผูกขาดความเสี่ยง การที่นายกฯ ไทยทำเพียงสั่งการหน่วยงานรอง สะท้อนถึงภาวะ ‘ภาวะผู้นำที่ไร้ภาระรับผิด’ ซึ่งเป็นหัวใจของรัฐสแกมเมอร์ที่ปล่อยให้ชีวิตประชาชนถูกสังเวยบนรางรถไฟและถนนซ้ำแล้วซ้ำเล่า”

ข้อเปรียบเทียบ “บทบาทนายกฯ ไทย” กับ นายกฯ “สากล”

การกระทำ เมื่อเกิดเหตุ นายกรัฐมนตรีรัฐสีเทา สั่งการผ่านโซเชียล / คาดโทษหน่วยงานรอง นายกรัฐมนตรีรัฐที่เจริญแล้ว เรียกประชุมด่วนรื้อระบบ

การกระทำเพื่อรับผิดชอบ นายกรัฐมนตรีรัฐสีเทา อ้างว่า “สั่งไปแล้ว” / “เป็นเรื่องของผู้รับเหมา” นายกรัฐมนตรีรัฐที่เจริญแล้ว ยอมรับว่า “รัฐบาลล้มเหลวในการปกป้องประชาชน”

การกระทำเพื่อการจัดการทุนใหญ่ นายกรัฐมนตรีรัฐสีเทา จะยังคงให้มีการขยายสัญญาให้ต่อเนื่อง / เกรงใจความสัมพันธ์ G-to-G นายกรัฐมนตรีรัฐที่เจริญแล้ว พักใบอนุญาต / ขึ้น Blacklist ทันทีไม่มีข้อยกเว้น กำกับดูแลให้ดำเนินคดีอาญากับ “ผู้บริหารระดับสูง” ของบริษัทรับเหมา ไม่ใช่จบแค่ติดคุกคนขับเครนหรือวิศวกรหน้างาน

การกระทำที่เป็นมุมมองต่อชีวิตประชาชน นายกรัฐมนตรีรัฐสีเทา จะมองเป็น “อุบัติเหตุ” นายกรัฐมนตรีรัฐที่เจริญแล้ว จะมองเป็น “ความสะเพร่าทางอาญา”