จากสังคมแห่งความเสี่ยงสู่สังคมรับกรรมอีหยังว่ะ

สังคมปัจจุบันเป็นสังคมแห่งความเสี่ยง ซึ่งความเสี่ยงที่เคยเป็นเรื่องของโครงสร้าง เช่น ตลาดแรงงาน รัฐสวัสดิการ หรือปัญหาเชิงโครงสร้างต่าง ๆ ความเสี่ยงดังกล่าวกลับถูกรัฐผลักให้กลายเป็นภาระของปัจเจกบุคคลในการบริหารจัดการชีวิตของตนเอง และใช้ความเสี่ยงเป็นเครื่องมือควบคุมประชาชน

รัฐไทยไม่ได้เพียงผลักความเสี่ยง แต่
ทำให้ระบบช้า เพื่อให้ประชาชนกลัวความล่าช้า
ทำให้กฎกำกวม เพื่อให้ประชาชนกลัวการทำผิด
ทำให้อนาคตไม่แน่นอน เพื่อให้ประชาชนยอมจำนน
รัฐจึงไม่ต่างจากสแกมเมอร์ ที่สร้างความเสี่ยงขึ้นเอง
เพื่อให้ประชาชนกลัว
แล้วก็ออกมาเสนอหน้าทำงานแก้ไขความเสี่ยง
ต่างกันเพียงว่า สแกมเมอร์ทำแล้วผิดกฎหมาย
แต่รัฐทำแล้วลอยนวล แถมได้หน้า แม้จะไม่มีความรับผิดชอบต่อประชาชน

สแกมเมอร์ใช้ข้อมูลและเรื่องเล่า เพื่อสแกมหยื่อ
แต่รัฐใช้ “กฎหมาย” เป็นเครื่องมือในการสแกมประชาชน
โดยรัฐออกกฎหมายที่กำหนดหน้าที่ประชาชนจำนวนมาก
แต่ไม่รับผิดชอบต่อโครงสร้างรองรับ

เมื่อเกิดปัญหา
รัฐชี้ว่าประชาชน “ไม่ปฏิบัติตามกฎหมาย”
แทนที่จะถามว่า ระบบถูกออกแบบให้ปฏิบัติได้จริงหรือไม่
นี่คือ การแปรรูปความล้มเหลวเชิงโครงสร้าง → ความผิดส่วนบุคคล