วิพากษ์หน่วยงานด้านภัยพิบัติของประเทศไทย ประจำปี 2568

หน่วยงานด้านภัยพิบัติของประเทศไทย จะคล้ายกับเป็น”หน้าต่างการโอนย้ายทรัพยากร” ที่ใช้ความเดือดร้อนของประชาชนเป็น “เหยื่อ” เพื่อดึงดูดงบประมาณเข้าสู่เครือข่ายทุนจารีตและบ้านใหญ่นักการเมือง
ใช้ภาษีของคุณซื้อ ‘เครื่องประดับ’ มาสวมให้ตัวเองดูดี แต่พอคุณตกน้ำ เขากลับบอกว่า ‘ขอโทษด้วย ระเบียบการส่งชูชีพยังไม่ผ่านความเห็นชอบจากกฤษฎีกา’ พะน่ะ

‘เครื่องประดับ’ ส่วนใหญ่มีเอาไว้ “จัดอีเวนต์โชว์ตัว”

เครื่องประดับที่เป็นระบบแจ้งเตือนภัยของรัฐไทย ที่เน้นการ “เอาตัวรอดเชิงระบบ” มากกว่าการ “รักษาชีวิตประชาชน” โดยใช้เทคโนโลยีมาเป็นฉากบังหน้าความขลาดเขลาในการตัดสินใจ

การแจ้งเตือนแบบ “เหวี่ยงแห”
“เตือนให้หนี…แต่ไม่มีทางไป”

ไม่กล้าตัดสินใจช่วยเหลือล่วงหน้า
ในระบบจารีตผูกขาด การตัดสินใจล่วงหน้าแล้ว “ไม่เกิดเหตุ” จะถูกสังคมราชการจารีตลงโทษ

แต่ถ้า “นิ่งเฉย” แล้วเกิดเหตุ: รัฐมนตรีสามารถออกมาตีหน้าเศร้า ลงพื้นที่แจกถุงยังชีพ และอ้างว่าเป็น “ภัยพิบัติสุดวิสัย” ได้ ซึ่งได้คะแนนนิยมมากกว่า