วิเคราะห์ปัญหาเครน “อิตาเลี่ยนไทย” 48 ชั่วโมง 2 โศกนาฏกรรม: เมื่อ “ความล้าของระบบ” หล่นทับชีวิตคนเดินทาง

เครนของอิตาเลียนไทย พังถล่มเมื่อวันที่ 14 มกราคม 69 ที่ทางรถไฟความเร็วสูง อำเภอสีคิ้ว และในวันที่ 15 มกราคม 69 ี่ทางด่วนพระราม 2 เกิดจาก
สาเหตุเดียวกันคือ ส่วนที่เป็นขาค้ำยันหรือแป้นรองรับ เป็นส่วนที่ถ่ายน้ำหนักจากตัวเครน ลงสู่หัวเสาตอหม้อเกิดการวิบัติ
การวิบัติของส่วนโครงสร้างเครนดังกล่าว มาจากหลายสาเหตุ ได้แก่
1.ความล้าของอุปกรณ์ เครื่องจักรเหล่านี้มีอายุการใช้งาน ITD กำลังประสบปัญหาด้านสภาพคล่องอย่างหนัก อาจทำให้การ “ซ่อมบำรุง” หรือการเปลี่ยนอะไหล่ตามรอบ (เช่น ลูกปืนรางเลื่อน หรือน็อตยึดแป้น) ถูกเลื่อนออกไปเพื่อประหยัดต้นทุน
2.การเร่งงาน เมื่อโครงการขยายสัญญามาหลายครั้ง และมีความต้องการปิดงานให้เร็ว การตรวจสอบความพร้อมของแป้นรองรับและรางเลื่อนก่อนการขยับเครนอาจทำแบบ เพื่อให้งานเดินหน้าได้ตามเป้า จึงทำให้เกิดการทำงาน “ลัดขั้นตอน” ใน 3 จุดคือ
หนึ่งการติดตั้งน็อตยึด เข้ากับหัวเสา ไม่แน่นหนาต้องใช้ น็อตยึด ที่มีความแข็งแรงสูงและต้องใช้เครื่องมือวัดแรงบิด ที่แม่นยำ นี่คือความมักง่ายในระดับปฏิบัติการที่ต้องการความเป๊ะระดับมิลลิเมตรแต่ทำงานแบบ “กะเอา”
สอง การติดตั้งตัวแป้นรองรับ อุปกรณ์ไม่ได้มาตรฐาน จึงเกิดการบิดตัว ทำให้ ฐานรองรับไม่สมดุล จะทำให้โครงสร้างทั้งหมดสูญเสียเสถียรภาพและพลิกคว่ำทันที
สาม ไม่มีการใช้กล้องตรวจสอบ “รู้ว่าเอียงแต่ฝืนทำงาน” เพื่อให้ทันกำหนดเวลา ทำให้เกิดความเครียดที่แป้นรองรับจนเกิดการวิบัติ
3.ปัญหาบุคลากร ข่าวการค้างค่าแรงอาจส่งผลให้วิศวกรหรือช่างเทคนิคที่มีความชำนาญลาออกไป เหลือเพียงแรงงานที่อาจยังไม่มีความชำนาญพอในการตรวจสอบ “จุดตาย” ของรางเลื่อนและขาค้ำยันที่มีความละเอียดอ่อนสูง

เมื่อ ‘กติกา’ มีช่องโหว่ และ ‘การคุมงาน’ กลายเป็นเพียงเรื่องของเอกสาร… ชีวิตคนเดินทางคือราคาที่ต้องจ่ายงั้นหรือ? มาร่วมตั้งคำถามถึงมาตรฐานที่ควรจะเป็นในระบบการลงทุนขนาดใหญ่ของบ้านเราครับ