“ศุภจี”: นักบริหารภายใต้ร่มเงา “ทุนจารีตผูกขาด”

“กระดูกสันหลัง” ของแนวคิดแบบทุนจารีตผูกขาด
การค้าขายข้าวกับต่างประเทศ “ต้องมีการสต๊อกข้าว” และ “ถ่้าส่งออกไม่ถึง 100 ตันก็ไม่ควรส่ง”เพราะมันไม่คุ้มค่าดำเนินการในการส่งออก นี่คือ มุมมองของนักบริหารทุนจารีต มันคือการประกาศก้องว่า “พื้นที่นี้มีไว้ให้ยักษ์ใหญ่เท่านั้น”
สร้างกำแพงด้วย “ต้นทุนจม”แนวคิดเรื่อง “ต้องมีสต๊อก” คือการเอา “เงิน” ไปจมไว้ในโกดัง เพื่อแลกกับสิ่งที่เขาเรียกว่า “ความน่าเชื่อถือ”
คำพูดที่ว่า “ต่ำกว่า 100 ตันไม่ควรส่งเพราะไม่คุ้ม” คือการมองโลกผ่านแว่นตาของ Commodity สินค้าโภคภัณฑ์ เพียวๆ
ในมุมของนักบริหารของทุนจารีตผูกขาด เขาชินกับการส่งข้าวขาว ข้าวหอมมะลิมาตรฐานเดิมๆ ไปขายทีละเยอะๆ
แนวคิดนี้ “ฆ่านวัตกรรม” เพราะถ้าคนไทยอยากส่งออก “ข้าวออร์แกนิกเฉพาะถิ่น” หรือ “ข้าวที่มีสารอาหารสูง” ที่ราคาต่อกิโลกรัมสูงกว่าข้าวปกติ 5-10 เท่า แต่ลูกค้าต้องการแค่ทีละ 1-2 ตัน ทุนจารีตจะบอกว่า “อย่าทำเลย ไม่คุ้ม” ทั้งที่นั่นคือการสร้างมูลค่าเพิ่ม ที่แท้จริงของประเทศ