“อนุทินในโหมดรัฐนาฏกรรม”

ลักษณะเด่นของ “อนุทินในโหมดรัฐนาฏกรรม” คือ:

1 “ลงพื้นที่ เป็นการสร้างฉาก” ไม่ใช่การบัญชาการ เขาไปยืนลุยน้ำ ถ่ายรูป แจกของ หรือให้สัมภาษณ์ แต่ ไม่ได้บัญชาการจริงจาก War Room ไม่มีการสั่งการข้ามกระทรวง ไม่มีการบูรณาการข้อมูล ไม่มีระบบบัญชาการร่วม ไม่มีการสั่งให้หน่วยงานใช้อำนาจพิเศษ มันคือ การใช้น้ำท่วมเป็นเวทีสร้างภาพผู้นำ

2 ใช้ “language of reassurance” มากกว่า “language of command” อนุทินพูดแบบนักการเมืองปลอบใจ เช่น “ขอให้ประชาชนอย่าตื่นตระหนก” “เราทำเต็มที่แล้ว” “อย่าเอาเหตุการณ์นี้ไปเทียบกับ 2554” นี่คือภาษาของผู้เล่นละครเวที ไม่ใช่ภาษาของผู้นำฉุกเฉินที่ต้องสั่งการ

3 ตัวเลขและข้อมูล ไม่ได้เป็นฐานตัดสินใจ พฤติกรรมชัดว่า วาทกรรมมาก่อนข้อมูล เหมือนต้องควบคุม “ความรู้สึกประชาชน” ให้สงบ 4 ไม่เห็นภาพผู้นำเชิงระบบ แต่เห็นผู้นำเชิงพิธี ผู้นำเชิงวิกฤติ จะต้องคุมภาพกว้าง บัญชาการ และตัดสินใจเร็ว แต่ผู้นำเชิงนาฏกรรม จะลงพื้นที่, ให้สัมภาษณ์, ปลอบใจ, ยิ้มสู้ ภาพที่ออกมาคือ: นายกฯ อนุทินคือ “นักแสดงหลักบนเวทีน้ำท่วม” มากกว่า “ผู้คุมระบบ”