“รู้ไหมครับว่าพ่อค้าจีนมีเคล็ดลับ ‘แกล้งร้านสกปรก’ เพื่อให้ดูเหมือนขายดี? แต่เชื่อไหม… รัฐราชการไทยใช้กลยุทธ์นี้ล้ำกว่านั้น! แกล้งสร้างวิกฤต แกล้งงานล้นมือ แสร้งประเมินผลงานว่ามีประสิทธิภาพประสิทธิผล มีความรวดเร็วโปร่งใส เพื่อให้เรามองว่าพวกเขา ‘ทรงคุณค่า’ ทั้งที่ในห้องทำงานอาจจะกำลังแบ่งเค้กกันอยู่!”

รัฐราชการไทยก็สร้าง “พายุงานเอกสาร” และ “ขั้นตอนซับซ้อน” ให้ดูเหมือนแบกรับภาระแทนคนทั้งชาติ
ยิ่งระเบียบยุ่งยาก ยิ่งดูเหมือนขยัน แต่ความซับซ้อนนี่แหละคือ “เศษผม” ที่เอาไว้พรางตาเวลาเรียกรับส่วย หรือใต้โต๊ะ เพราะประชาชนจะรู้สึกว่า “งานเขายาก ให้สินน้ำใจหน่อยจะเป็นไรไป”

เมื่อเกิดภัยพิบัติ รัฐจะเลือก “ไม่ป้องกัน” แต่เลือก “ตามแก้” เพราะการตามแก้คือการสร้างภาพความเหน็ดเหนื่อย ยิ่งชุดข้าราชการเลอะโคลน ยิ่งได้รับคำชม และยิ่งเบิกงบฉุกเฉินได้แบบตรวจสอบยาก!