“หัวดื้อความรู้ – หูบ้วนคำขวัญ – ใจไม่ทิ้งความฝัน – สร้างสรรค์ชีวิตเอง” คือการประกาศเอกราชทางความคิดของเด็กยุคใหม่ครับ ในทางมานุษยวิทยา นี่คือการเปลี่ยนผ่านจาก “วัฒนธรรมการเชื่อฟัง” ไปสู่ “วัฒนธรรมแห่งการตระหนักรู้ในตนเอง”
ในเชิงมานุษยวิทยา “หัวดื้อ” ไม่ได้แปลว่าไม่เรียนรู้ แต่หมายถึง “ไม่ยอมรับความรู้ที่ยัดเยียดมาแบบไร้เหตุผล”

การ “บ้วนคำขวัญ” ทิ้ง คือการปฏิเสธจริยธรรมแบบเปลือกๆ ที่ราชการชอบป้อนให้
เมื่อเขาไม่ยึดติดกับคำขวัญ เขาจะสร้าง “จริยธรรมจากข้างใน”

คำขวัญที่บอกให้เด็ก “หัวดื้อความรู้” และ “สร้างสรรค์ชีวิตเอง” คือฝันร้ายของระบบราชการไทย เพราะรัฐไทยไม่ได้ออกแบบการศึกษามาเพื่อสร้าง “นวัตกร” แต่สร้างมาเพื่อสร้าง “ฟันเฟืองที่เชื่อฟัง”

“ทำไมรัฐถึงกลัวเด็กที่ ‘หัวดื้อ’ และ ‘บ้วนคำขวัญ’? เพราะเด็กที่มีสมอง คือภัยความมั่นคงของระบบราชการ!”