“นโยบายการศึกษาที่มุ่งลดความทุกข์จากเสถียรภาพของระบบราชการ
แต่ไม่กล้าเพิ่มแรงกดดันเพื่อยกระดับคุณภาพการเรียนรู้
มีความเสี่ยงสูงที่จะกลายเป็นการปฏิรูปเชิงสัญลักษณ์
ที่ทำให้ระบบ ‘สบายขึ้น’ แต่ไม่ทำให้ผู้เรียน ‘เก่งขึ้น’
และท้ายที่สุดเป็นเพียงการยืดอายุของโครงสร้างเดิม
มากกว่าการสร้างอนาคตใหม่ให้การศึกษาไทย”
นโยบายการศึกษาที่ดีต้องเป็น “Double Action” ครับ:
มือข้างหนึ่งต้อง “รื้อ”: ปลดล็อกพันธนาการราชการเพื่อลด “ความทุกข์ที่เสียเปล่า”
มืออีกข้างหนึ่งต้อง “รุก”: ตั้งมาตรฐานที่สูงและท้าทาย เพื่อสร้าง “ความภูมิใจในความสำเร็จ”
หากนโยบายของพรรคประชาชนหรือพรรคใดก็ตาม มีเพียงข้างเดียวคือการ “ปลดทุกข์” โดยไม่มีกลไก “เพิ่มความลำบากยกระดับคุณภาพในระดับบุคคล” ที่ชัดเจน ระบบการศึกษาจะกลายเป็นเพียงการประนีประนอมเพื่อความสบายใจ ซึ่งท้ายที่สุดผู้ที่ต้องรับ “ทุกข์หนัก” ในตอนโตคือเด็กไทยที่ไร้ศักยภาพการแข่งขัน