พรรคส้มชูมโนทัศน์ยกระดับการศึกษาไทยจาก การศึกษาคือความทุกข์ของแผ่นดิน ใช้สภาวะความทุกข์ของผู้เกี่ยวข้องกับการจัดการศึกษา มาสรุปเป็นความล้มเหลวเชิงโครงสร้างทั้งหมด” ซึ่งเป็นตรรกะที่ค่อนข้างอันตรายในการบริหารรัฐกิจ เพราะนโยบายสาธารณะไม่สามารถขับเคลื่อนด้วยความสงสารหรือความรู้สึกลบเพียงอย่างเดียวได้
จะ”ถอยกลับไปดูรากของความทุกข์” และปรับแก้
จะทำให้ระบบการศึกษาไทยตกหลุมพรางของการใจดีแต่ไม่มีคุณภาพ ที่เป็นอยู่เดิมก็คุณภาพแย่พอแล้ว
แนวทางไม่แยกระหว่าง “ความทุกข์จากการถูกกดทับ” (ที่ต้องแก้) กับ “ความลำบากจากการฝึกฝน”
ไม่อย่างนั้น เด็กอาจจะมีความสุขในวันนี้ แต่จะไป “ทุกข์หนัก” ในอนาคตเพราะแข่งขันกับโลกไม่ได้
การที่นโยบายมุ่งเน้นแค่ “ปลดทุกข์” จากระบบราชการที่เน้นการประคับประคองตัวเลขและระเบียบมากกว่าผลสัมฤทธิ์จริง แม้จะช่วยให้ครูหายใจคล่องขึ้น แต่ถ้าไม่มี “เป้าหมายใหม่” ที่ท้าทายรองรับ มันจะกลายเป็นสภาวะ “ว่างเปล่า” ครูอาจมีเวลาว่างมากขึ้น แต่ไม่ได้หมายความว่าคุณภาพการสอนจะเพิ่มขึ้นโดยอัตโนมัติ