“พิธีกรรมคนขี้ขลาด หรือ กลยุทธ์เอาตัวรอด? เมื่อไทยออกจดหมายรักในวันสงคราม!”
“ในขณะที่ทรัมป์สั่งบุกจับประธานาธิบดีเวเนฯ เหมือนในหนังแอ็คชั่น… แต่รัฐบาลไทยกลับส่ง ‘จดหมายรัก’ ที่เรียกร้องความสงบสุข? นี่คือความงี่เง่า หรือนี่คือพิธีกรรม?”
แถลงการณ์นี้คือ ‘พิธีกรรมเชิงสัญลักษณ์’ ครับ นักการทูตรู้ดีว่าพูดไปก็ไม่มีใครฟัง แต่มันต้องพูด! เพื่อบอกชาวโลกว่า ‘ฉันยังมีตัวตน และฉันจะไม่เลือกข้างจนกว่าจะรู้ว่าใครชนะเด็ดขาด!’”
“ความจริงที่เจ็บปวดคือ… กฎหมายระหว่างประเทศที่ไทยอ้างถึง มันพังทลายลงตั้งแต่วินาทีที่มาดูโรโดนหิ้วปีกแล้ว! เมื่อยักษ์ใหญ่เลือกใช้ ‘กฎหมู่’ แทน ‘กฎหมาย’ คำแถลงการณ์พวกนี้ก็เป็นได้แค่เศษกระดาษที่ดูสุภาพที่สุดเท่านั้น”
“ที่ไทยต้องพูดงี่เง่าแบบนี้ เพราะลึกๆ เรากลัวครับ! กลัวว่าถ้าพูดแรงไป พี่เบิ้มจะหันมามอง ‘รัฐสีเทา’ แถวนี้บ้าง เราเลยเลือกใช้ภาษาที่ดูเหมือนห่วงใย แต่จริงๆ คือการ ‘แกล้งตาย’ เพื่อรอพายุสงบ”
“สุดท้าย… นี่ไม่ใช่เรื่องของความยุติธรรม แต่มันคือเรื่องของ ‘ผู้ล่า’ และ ‘เหยื่อ’ คุณคิดว่าแถลงการณ์แบบนี้ช่วยใครได้จริง? หรือแค่ช่วยให้คนเขียนดูเป็นคนดีไปวันๆ? คอมเมนต์คุยกันหน่อย!”