ทำไม ข้าราชการประจำ
เวลาร่วมกันทำผิด
ถึงมีแนวโน้ม “หักหลัง–แฉกันเอง” สูงกว่านักการเมือง?
เพราะเขาไม่ได้ผูกพันกันด้วยอุดมการณ์
แต่ผูกกันด้วย ผลประโยชน์เฉพาะหน้า
นักการเมือง “เสี่ยงร่วม” เพื่ออำนาจทางการเมือง
แต่ข้าราชการประจำ “เสี่ยงร่วม” เพื่อความอยู่รอดในระบบ
พอเกมเริ่มพัง
นักการเมืองถอยออกจากตำแหน่งได้
แต่ข้าราชการประจำ หนีไม่ได้
เงินเดือน บำนาญ อนาคต ถูกล็อกไว้กับรัฐ
วันที่ศรัทธาในระบบพัง
สิ่งเดียวที่เหลือคือ
“เอาตัวรอดก่อน แล้วค่อยลากคนอื่นลงไปด้วย”
นี่ไม่ใช่ความเลวส่วนบุคคล
แต่มันคือระบบที่ฝึกให้คน
ซื่อสัตย์ต่ออำนาจ…ไม่ใช่ต่อความถูกต้อง