คำขวัญวันเด็ก ปี 2569 ของผู้ว่ากรุงเทพมหานคร นายชัชชาติ สิทธิพันธ์
ถึงหัวจะดื้อความรู้
ถึงหูจะบ้วนคำขวัญ
แต่ใจอย่าทิ้งความฝัน
สร้างสรรค์ชีวิตในแบบของเรา

สะท้อนว่า
รัฐอาจออกแบบโรงเรียนให้เชื่อง
แต่บ้านคือด่านแรก
ที่หลายครอบครัว—ไม่รู้ตัวว่า ตนช่วยรัฐ ฆ่าความฝันเด็ก
ทำให้บ้านเป็น”พื้นที่กักกันทางความคิด”ของลูก
เพราะทำ 4 ประการนี้

1.เชื่อระบบมากกว่าลูก
เมื่อเด็กตั้งคำถามกับครู หลักสูตร หรือกฎระเบียบ
ผู้ใหญ่จำนวนมากเลือกพูดว่า

“อย่ามีปัญหา เดี๋ยวไม่จบ”

บ้านจึงกลายเป็น
พื้นที่ซ้อมการเชื่อฟัง
ก่อนเด็กจะออกไปเชื่อฟังรัฐจริง ๆ
2.กลัวแทนลูก = ปิดโลกให้ลูก

“อย่าเสี่ยง”
“เรียนแบบนี้ไม่มั่นคง”
“คนอื่นเขาไม่ทำกัน”

ในมุมมานุษยวิทยา
นี่คือการถ่ายทอด ความกลัวของชนชั้น
จากรุ่นหนึ่งไปอีกรุ่นหนึ่ง
เพื่อความอยู่รอด…ไม่ใช่ความฝัน
3.วัดคุณค่าลูกด้วยเกรด
เหมือนรัฐวัดคนด้วยเอกสาร

พ่อแม่ไม่ได้ถามว่า
“ลูกเรียนรู้อะไร”
แต่ถามว่า
“ได้กี่คะแนน”

ความฝันที่ไม่มีช่องติ๊กในใบ ปพ.
ค่อย ๆ ถูกทำให้รู้สึกว่า “ไร้ค่า”

4.เรียกความฝันว่า ‘ดื้อ’
เรียกการตั้งคำถามว่า ‘หัวแข็ง’

ภาษาในบ้าน
คืออำนาจแบบนุ่มที่สุด

เด็กไม่ได้ถูกห้ามฝัน
แต่ถูกทำให้ อายที่จะฝัน