คำขวัญวันเด็กของนายกรัฐมนตรี นายอนุทิน ชาญวีรกูล
“รักชาติไทย ใส่ใจโลก”
ฟังดูดี…แต่ซ่อนสมมติฐานสำคัญไว้
👉 เด็กคือ “ภาชนะว่าง” ที่ต้องถูกเทคุณค่าจากเบื้องบน

นี่คือวัฒนธรรมแบบพ่อปกครองลูก
ชาติอยู่เหนือเด็ก ความดีถูกนิยามจากอำนาจ
เด็กที่คิดต่าง = เด็กดื้อ เด็กไม่รักชาติ

แต่คำขวัญของผู้ว่าฯ กทม. นายชัชชาติ สิทธิพันธ์
ถึงหัวจะดื้อความรู้ ถึงหูจะบ้วนคำขวัญ แต่ใจอย่าทิ้งความฝัน สร้างสรรค์ชีวิตในแบบของเรา
เป็นการบอกตรงข้ามกับคำขวัญของนายกรัฐมนตรี
เขาไม่ได้สั่งให้เด็ก “เชื่อ”
เขาบอกให้เด็ก “เป็น”

นี่ไม่ใช่แค่ถ้อยคำสวย
แต่มันคือการยอมรับว่า
เด็กคือมนุษย์ที่มีความฝัน ไม่ใช่ทรัพยากรของรัฐที่เชื่องๆ
ทำงานงกๆ ให้คนอีกกลุ่มหนึ่งรวยเอารวยเอา