เมื่อรัฐไทยเปลี่ยน “ถนน” ให้กลายเป็น “เรือนจำชั่วคราว”
แทนที่จะให้เสรีภาพผ่านการสร้าง “ระบบที่ปลอดภัย”
รัฐกลับเลือกใช้ “การกำกับควบคุมกายภาพ”
เช่น การใช้โดรนบินวน การเคาะประตูบ้าน หรือการตั้งด่านถี่ยิบ ซึ่งเป็นการคุกคามความเป็นส่วนตัวและเสรีภาพในการเดินทางของคนที่ขับดีอยู่แล้ว
10 รสขม 10 ข้อหาหลัก เป็นเพียงเครื่องมือ “กรรโชกเสรีภาพ” เชิงปริมาณ รัฐเน้นจับปรับเพื่อให้ได้ตัวเลขไปรายงานในที่ประชุม (Performance Theater) แต่ไม่ได้ลดความเสี่ยงที่แท้จริงบนท้องถนน
นี่คือความล้มเหลวของรัฐ หรือเพราะประชาชน ‘งี่เง่า’ อย่างที่เขาบอกจริงๆ?”