เรากำลังติดอยู่ใน “วังวนของรัฐที่ยังก้าวไม่พ้นยุคสงครามเย็น” หรือที่หลายคนเรียกว่าอาการของ “ประเทศด้อยพัฒนาทางการเมือง”
วาทกรรม “มีทหารไว้ทำไม”: การทวงบุญคุณในระดับสัญชาตญาณ
นายอนุทินตอบคำถาม “มีทหารไว้ทำไม” ด้วยการโยงไปถึง “ความสุขในการฉลองปีใหม่” นี่คือการสร้างความสัมพันธ์แบบ “ผู้ปกป้องกับผู้ถูกปกป้อง”
มุมมานุษยวิทยา: ในรัฐที่พัฒนาแล้ว ความมั่นคงคือ “ระบบ” ไม่ใช่ “ตัวบุคคล” หรือ “กองทัพ” เพียงอย่างเดียว
แต่ในรัฐด้อยพัฒนา ผู้นำมักจะเปลี่ยนหน้าที่ปกติของรัฐ (การเฝ้าชายแดน) ให้กลายเป็น “บุญคุณ” เพื่อกดทับการวิพากษ์วิจารณ์เรื่องการปฏิรูปโครงสร้างกองทัพ
เมื่อนายอนุทินถูกถามเรื่องการตรึงกำลังหรือเครื่องบินต่างชาติ นายอนุทินก็จะอ้างคำว่า “สมช.” หรือ “งานข่าวกรอง” พร้อมสำทับว่าประชาชนอย่าไป “นึกสนุกโพสต์ตามกระแส”
นี่คือการผลักประชาชนออกจากพื้นที่การเมือง
ในรัฐด้อยพัฒนา “ข้อมูลข่าวสาร” ไม่ได้มีไว้เพื่อให้ประชาชนตื่นรู้ แต่มีไว้เพื่อ “ผูกขาดความจริง” โดยรัฐ หากใครตั้งคำถามจะถูกมองว่าเป็นพวก “ป่วน” หรือ “ทำลายความมั่นคง” ทันที