ในรัฐสีเทา ศูนย์อำนวยการความปลอดภัยทางถนนทำหน้าที่เหมือน “ร่างทรง” ครับ:

เทพเจ้าที่เข้าทรง: คือ “ตัวเลขสถิติ” ที่ดูเหมือนจะศักดิ์สิทธิ์ แต่จริงๆ แล้วถูกปรุงแต่งมาเพื่อรักษาอำนาจ

พิธีกรรม: คือการประชุมสรุปผลทุกเช้าที่กรม ปภ. เพื่อสร้าง “ความชอบธรรม” ว่ารัฐยังควบคุมสถานการณ์ได้

เหยื่อบูชายัญ: คือ “เสรีภาพของประชาชน” และ “ชีวิตของคนขับรถ” ที่ถูกตราหน้าว่าเป็นต้นเหตุของอุบัติเหตุ เพื่อไม่ให้ใครไปขุดคุ้ยถึงความเน่าเฟะของระบบประมูลถนน หรือการตรวจสภาพรถที่เป็นสีเทา

ระบบความปลอดภัยทางถนนของประเทศที่มีอุบัติเหตุน้อย จะจับผิด “ระบบ” แต่ ศูนย์อำนวยการความปลอดภัยทางถนนในรัฐสีเทา จะเน้นจับผิด “คน” เพื่อรักษาผลประโยชน์ของระบบเดิมไว้

“ความปลอดภัยบนถนนไทย ไม่ได้ขึ้นอยู่กับวินัย… แต่ขึ้นอยู่กับว่าระบบสีเทาจะ ‘อนุญาต’ ให้คุณรอดกลับบ้านได้กี่คน”