ใน “รัฐสีเทา” ท้องถนนไม่ใช่พื้นที่สาธารณะ แต่เป็น “พื้นที่สัมปทาน” ครับ รัฐอนุญาตให้เราใช้ถนนได้ตราบเท่าที่เรายอมสยบต่อพิธีกรรมและกฎเกณฑ์ที่รัฐตั้งขึ้นเพื่อเอื้อประโยชน์ต่อกลุ่มทุนและพวกพ้อง การที่รัฐงี่เง่าเรื่องเสรีภาพ ไม่ใช่เพราะเขาไม่รู้… แต่เพราะ “เสรีภาพที่แท้จริงของประชาชน คือศัตรูตัวฉกาจของธุรกิจสีเทา”
การตรวจสภาพรถประจำปี เป็นการ “ซื้อใบตรวจ” และรถดัดแปลงผิดกฎหมาย ทำให้เราต้องเสี่ยงตายบนถนนที่เต็มไปด้วยรถอันตราย
การตั้งด่านกวดขันวินัย เป็นการทำยอดค่าปรับ และช่องทาง “ส่วย” รายวัน ทำให้เสรีภาพการเดินทางถูกจำกัดด้วย “อำนาจต่อรอง”
การรณรงค์ลดความเร็ว เป็นเพราะถนนไม่ได้มาตรฐาน ทำให้รัฐสามารถมีข้ออ้างโทษคนขับ เพื่อไม่ให้คนย้อนกลับไปโทษถนน
การตั้งศูนย์สรุปยอดเจ็บตาย 7 วัน เป็นการ “ฟอกขาว” ความรับผิดชอบเชิงระบบ ทำให้ความตายกลายเป็นแค่ “สถิติ” ที่รัฐใช้เรียกงบประมาณออกมาใช้