เมื่อเกิดการปะทะรอบที่สอง แนวคิดเชิงยุทธศาสตร์ของฝ่ายไทยปรากฏการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญ จากแนวคิดเดิมคือ การทำให้กัมพุชา“สิ้นสภาพการรบ” สู่แนวคิดเชิงยุทธศาสตร์การลดระดับความเป็นปรปักษ์ทางทหาร โดยการควบคุมชัยภูมิสำคัญตามแนวชายแดน

สาเหตุสำคัญคือ

• การทำให้ฝ่ายตรงข้าม “สิ้นสภาพการรบ” นั้น เป็นเป้าหมายที่แทบเป็นไปไม่ได้
• การไม่ยึดพื้นที่สำคัญ ทำให้ฝ่ายตรงข้ามยังสามารถเคลื่อนกำลังและคุกคามชายแดนได้ซ้ำ

ดังนั้น การเข้าควบคุมพื้นที่สูง จุดยุทธศาสตร์ และเส้นทางส่งกำลัง จึงกลายเป็น กลไกเชิงโครงสร้าง ในการปิดกั้นความสามารถในการรุกของกัมพูชาในระยะยาว อีกทั้ง การยึดหรือควบคุมพื้นที่ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องทางทหาร แต่คือการสร้าง “ข้อเท็จจริงบนพื้นดิน” ซึ่งจะส่งผลโดยตรงต่ออำนาจต่อรองในเวทีการทูตและการปักปันเขตแดนในอนาคต

กล่าวอีกนัยหนึ่ง การควบคุมชัยภูมิ คือการกำหนดกรอบการเมืองล่วงหน้า พื้นที่ที่ถูกควบคุมทางทหารย่อมกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการอ้างสิทธิ์ทางการเมือง ไม่ว่าการเจรจาจะเกิดขึ้นภายใต้กรอบกฎหมายระหว่างประเทศใดก็ตาม

ดังนั้น การปะทะกันรอบที่สองนี้ ฝ่ายกัมพูชาจึงทุ่มกำลังเข้าตรึงการรุกคืบของทหารไทยอย่างสุดกำลัง