คำขวัญวันเด็กปี 2569 ของรัฐบาลนายอนุิทน ชาญวีระกูล นายกรัฐมนตรี
มอบให้เด็กว่า รักชาติไทย ใส่ใจโลก
เป็นการเน้นคุณค่าที่ถูกกำหนดจากส่วนกลาง
เด็กที่ดี คือเด็กที่เชื่อ ฟัง และทำตาม
เน้นความเป็นระเบียบ ความพร้อมเพรียง และอุดมคติร่วม

อีกแบบหนึ่ง คำขวัญของผู้ว่า กทม.นายชัชชาติ สิทธิพันธ์
มอบให้เด็กว่า ถึงหัวจะดื้อความรู้ ถึงหูจะบ้วนคำขวัญ แต่ใจอย่าทิ้งความฝัน สร้างสรรค์ชีวิตในแบบของเรา
เป็นการเลือกยอมรับว่าเด็กไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบ
เปิดพื้นที่ให้ตั้งคำถาม ฝัน และออกแบบชีวิตของตัวเอง
แม้จะไม่เข้ากรอบเดียวกันทั้งหมด

ในทางมานุษยวิทยา
นี่ไม่ใช่เรื่องถูกหรือผิด
แต่คือความต่างระหว่าง
“การหล่อหลอมคนให้เหมือนกัน”

กับ
“การเคารพมนุษย์ในความหลากหลาย”

สังคมที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่
ไม่ใช่สังคมที่เด็กทำตามเก่งที่สุด
แต่คือสังคมที่ยอมรับว่า
เด็กแต่ละคนอาจโตไปคนละทาง
และนั่นไม่ใช่ปัญหา

คำถามจึงไม่ใช่ว่า
คำขวัญไหนดีกว่า
แต่คือ…
เราอยากให้เด็กเติบโตเป็นแบบไหนในสังคมนี้
แน่นอนว่าสังคมไทย คงเป็นแบบแรก แน่นอน ปั๊ดโธ่ ไม่น่าจะถาม