นักปกครองกับการแก้ความยากจน

ระบบข้อมูล TPMAP ระบบแก้จน ผลาญงบประมาณในการจัดทำหลายร้อยล้านบาท แต่ดีในทฤษฎี แต่มีข้อจำกัดในทางปฏิบัติ

ด้วยว่าข้อมูลถูกบันทึกโดยเจ้าหน้าที่ที่อาจมีแรงจูงใจให้ตัวเลขดูดี ให้ถูกอกถูกใจลื่นไหลตามท่อ หรือตามที่กดชักโครก

ระบบราชการให้รางวัลกับการรายงานผลดี ไม่ใช่การแก้ปัญหาจริง เมื่อผู้ว่าฯ ถูกประเมินจากตัวเลข ก็เกิดแรงกดดันให้ “จัดการตัวเลข”
ไม่รู้จะสแกมประชาชนไปอีกกี่ชาติ

เป็นระบบที่เกิดมาเพื่อเกิด “การแก้จนบนกระดาษ” คือเปลี่ยนสถานะในระบบโดยไม่ได้แก้ปัญหาจริงจังอะไรทั้งนั้น นอกจากพิธีกรรมราชการ

แนวทางนี้มีลักษณะ “แก้จนเพื่อรายงาน” มากกว่า “แก้จนเพื่อคนจน” งบประมาณจำนวนมากจะถูกใช้ไปกับระบบบริหารจัดการและบุคลากร โดยที่เงินถึงมือคนจนจริงน้อยกว่าที่ควร และตัวเลขในระบบ TPMAP ก็อาจสวยงามขึ้นโดยไม่ได้สะท้อนความเป็นจริงในพื้นที่