การ“นิยามความมั่นคงผิด”

รัฐลงทุนมหาศาลกับ “ความมั่นคงเชิงควบคุม”
แต่ละเลย “ความมั่นคงเชิงมนุษย์” ผลคือ ประเทศดูเหมือนมั่นคง แต่สังคมจริงกลับเปราะบาง
“ภัยคุกคามใหม่ ไม่ได้บุกมาจากชายแดน แต่งอกจากภายในสังคม”
ปัญหาที่ลึกที่สุด คือ “นิยามความมั่นคงผิด”รัฐเชื่อว่าการควบคุมคือความมั่นคง
โลกยุคใหม่ พลเมืองที่สุขภาพดี มีการศึกษา มีศักดิ์ศรี และมีอนาคต
ต่างหากคือ “ฐานความมั่นคงที่แท้จริง”
ถ้าคนทั้งประเทศอยู่ในสภาพ:
เหนื่อย
เป็นหนี้
ป่วย
เครียด
ทำงานหนักแต่ไร้อนาคต
ไม่มีเวลาคิดเรื่องส่วนรวม

ประเทศจะเข้าสู่สภาวะ:

“สังคมเอาตัวรอดรายวัน”
รัฐอาจ “เป็นเครื่องมือของนายทุนควบคุมกดขี่ประชาชนได้” มากขึ้นในระยะสั้น
แต่ประเทศจะอ่อนแอลงในระยะยาว ว่าซ้าน