จากปล้นน้ำมันสู่การปล้นเวลาคนจน

โครงสร้างคมนาคมที่ผลักดันให้ระบบรถไฟราคาถูกหยุดอยู่แค่ชานเมือง กำลังบังคับให้ประชาชนผู้มีรายได้น้อยต้องจ่าย “ภาษีเวลา” ที่แพงลิ่ว คนจนต้องต่อรถหลายต่อ (เช่น รถเมล์ รถตู้ หรือมอเตอร์ไซค์รับจ้าง) ซึ่งควบคุมเวลาได้ยากและเผชิญกับปัญหารถติด เวลา 2–4 ชั่วโมงที่สูญเสียไปบนท้องถนนในแต่ละวัน คือเวลาที่พวกเขาควรจะได้ใช้ในการพักผ่อน ดูแลสุขภาวะ พัฒนาทักษะ หรืออยู่กับครอบครัว การริบเวลานี้ไปจึงเป็นการตัดโอกาสในการยกระดับคุณภาพชีวิตและเลื่อนชนชั้นทางสังคมอย่างเลือดเย็น
อย่างว่าละ น้ำมันที่จะสามารถมองเห็นว่ามีลักษณะการปล้นมากกว่าการปล้นเวลา ยังกล้าปล้นกลางสายตาคนทั้งประเทศ