กลยุทธ์ “ต่าวอ (อ่อยหยื่อ)” ของรัฐราชการไทย จากคราบ”ผู้รับใช้ประชาชน” มาเป็น”ผู้แสดงละครระดับชาติ”

“รู้ไหมครับ… พ่อค้าจีนมีเคล็ดลับ ‘แกล้งร้านยุ่ง’ เพื่อให้ดูเหมือนขายดี? แต่เชื่อไหม… ระบบบางอย่างล้ำกว่านั้น! เขาไม่ได้แกล้งแค่ร้านยุ่ง แต่เขาแกล้ง ‘สร้างพายุในถ้วยกาแฟ’ ให้เรามองว่าเขางานล้นมือ ทั้งที่ความจริง… อาจจะแค่กำลังจัดสรร ‘เค้ก’ กันอยู่หลังม่าน!”
“ยิ่งขั้นตอนซับซ้อน ยิ่งระเบียบยุ่งยาก… มันคือการสร้าง ‘กำแพงภาษีล่องหน’ ครับ ประชาชนอย่างเราจะรู้สึกว่า ‘โอ้โห งานเขายากจัง’ แล้วสุดท้ายเราก็ยอมจ่าย ‘ค่าทางด่วนพิเศษ’ เพื่อให้เรื่องมันจบๆ ไป… นี่แหละครับคือการเปลี่ยน ‘ความวุ่นวาย’ ให้เป็น ‘รายได้เสริม’ ที่ตรวจสอบไม่ได้!”
“สังเกตไหม? เขาไม่ชอบ ‘การป้องกัน’ แต่เขาชอบ ‘การเยียวยา’ เพราะการป้องกันมันดูไม่เหนื่อย… แต่วันไหนที่ใส่ชุดสีกากีไปลุยโคลน ถ่ายรูปออกสื่อ วันนั้นแหละครับคือ ‘เทศกาลเบิกงบฉุกเฉิน’ ที่ไม่ต้องรอการตรวจสอบ!”
“ตึกจะถล่ม หรือแผ่นดินจะไหว… แจ้งเตือนไม่ทันไม่เป็นไร ขอแค่ตอน ‘ฟื้นฟู’ มีชื่อหน่วยงานติดป้ายตัวใหญ่ๆ ก็พอ! นี่คือระบบที่เลี้ยงคนด้วย ‘วิกฤต’ และขุนกาฝากด้วย ‘หยดน้ำตาประชาชน’