คนใต้ ถูกนิยามว่าเป็น “ผู้เสียสละ” เพื่อความเจริญของชาติ

เมื่อมีอภิมหาโปเจค คนใต้ ถูกนิยามว่าเป็น “ผู้เสียสละ” เพื่อความเจริญของชาติ โดยที่รัฐนำทรัพยากรท้องถิ่นไปเป็นหลักประกันให้นายทุนข้ามชาติ ถูกมองเป็นเพียง “แรงงาน” หรือ “ผู้ได้รับผลกระทบ” ที่สามารถจัดการได้ด้วยเงินชดเชย โดยไม่มีอำนาจตัดสินใจในเชิงยุทธศาสตร์ ประชาชนต้องสร้าง “อำนาจทางความรู้” เพื่อโต้ตอบกับรัฐสีเทา ที่มุ่งมั่นจะถ่ายโอนกำไรสู่กลุ่มทุนและผลักภาระความเสี่ยงสู่ประชาชน
แลนด์บริดจ์ไม่ใช่แค่เรื่องวิศวกรรม แต่คือการเปลี่ยนโครงสร้างอำนาจว่า “ใครจะได้ประโยชน์” และ “ใครจะสูญเสีย”
ระบบนิเวศคือสิทธิพื้นฐานและฐานที่มั่นสุดท้ายของความมั่นคงมนุษย์ของคนใต้ ไม่สามารถนำไปแลกกับตัวเลข GDP ที่บิดเบือนได้ เด้อค๊า
การเปลี่ยนแปลงใดๆ ต้องทำให้คนในพื้นที่เจริญขึ้น มีศักยภาพสูงขึ้น และมีความมั่นคงในชีวิตมากขึ้นอย่างเป็นธรรมจากการสูญเสียที่เกิดขึ้น
และการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวไม่ได้มาจากประชาพิจารณ์พิธีกรรมของรัฐสีเทา