ความจนตรอกที่ถูกเรียนรู้ของคนไทย

ทำไมคนไทยถึงได้มี”ความจนตรอกที่ถูกเรียนรู้”แต่ไม่เคยทำอะไรให้หลุดพ้นความจนตรอก
เมื่อคนไทยเผชิญความเหลื่อมล้ำ ความยากจน หรือภัยพิบัติ แทนที่ระบบกล่อมเกลาจะชี้ให้เห็นว่าเกิดจากความล้มเหลวของการจัดสรรทรัพยากรของรัฐ หรือนโยบายเศรษฐกิจการเมืองที่เอื้อประโยชน์ต่อกลุ่มทุน
ความคุ้นชินและเรียนรู้ว่า “แจ้งไปก็เท่านั้น เรียกร้องไปก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน” ความเฉื่อยชา นี้คือรูปแบบหนึ่งของ Learned Helplessness ที่ระบบสร้างขึ้นเพื่อลดแรงเสียดทานและการต่อต้านจากส่วนล่าง
ความแตกต่างที่ทำให้เราต่างจาก เกาหลีใต้ ญี่ปุ่น และไต้หวัน
ขณะที่ 3 ประเทศนั้น ใช้ความกดดันจากภายนอกมาทลายโครงสร้างเดิม แล้วสร้าง “สำนึกร่วมของการฝ่าฟัน” โดยรัฐทำหน้าที่ปฏิรูปที่ดินและกระจายโอกาสผ่านการศึกษาที่มีคุณภาพเท่าเทียมกันเพื่อสร้างเนื้อสร้างตัว
แต่ของไทย โครงสร้างอำนาจนิยมดั้งเดิมยังเหนียวแน่น และมักจะใช้สภาวะวิกฤตในการ “กระชับอำนาจส่วนบน” มากกว่าการกระจายอำนาจให้ประชาชนระเบิดศักยภาพ สังคมไทยจึงถูกกล่อมเกลาให้อยู่ในสภาวะที่ต้อง “รอคอยความช่วยเหลือแบบสงเคราะห์” จากส่วนบน มากกว่าการรู้สึกว่าตนเองมีสิทธิและอำนาจ ในการเปลี่ยนโครงสร้าง จนตรอกต่อไปส่วนตรูรวยไม่ไหวแล้วโว๊ย รวยไม่ไหวแล้วโว๊ย