มาตรการ 7 วันอันตรายคือ “ความฉาบฉวยที่ยั่งยืน”ของรํบบาลสแกมเมอร์

มาตรการ 7 วันอันตรายคือ “ความฉาบฉวยที่ยั่งยืน”ของรํบบาลสแกมเมอร์
รัฐเปลี่ยนสถิติความตายให้กลายเป็นเพียงตัวเลขบน Dashboard เ
พื่อให้จบไปเป็นงวดๆ มันคือการบริหารจัดการแบบจัดงานแสดงการบริการของรัฐ
ไม่ใช่ การควบคุมความเสี่ยงด้วยกลไกของรัฐ

ไม่ใช่ เพื่อพัฒนากลไกที่ “ไร้รอยต่อ” ในอนาคตแต่อย่างใด ก็แค่ประชาสัมพันธ์กลไกที่ “เน้นรอยตีน”

ที่เหยียบหน้าประชาชนผู้เสียภาษี

เน้นโชว์การประชุม “สั่งการ” ตามการวิเคราะห์ข้อมูลความผิดของประชาชน ทั้งๆที่ควรจะเป็นความบกพร่องของกลไกรัฐ
และใช้การ “ตรวจเยี่ยม” ของผู้ใหญ่เป็นดัชนีชี้วัดความสำเร็จ

มันคือการบริหารแบบ “Top-down Theatre” ที่ข้าราชการชั้นผู้น้อยต้องมาจัดฉากทำรายงาน ถ่ายภาพส่งไลน์กลุ่ม เพื่อเอาใจเจ้านาย