“วาทกรรมและการพัฒนา”แลนบริดจ์

การรื้อถอนโครงสร้างอำนาจที่ซ่อนอยู่ใน “วาทกรรมและการพัฒนา”แลนบริดจ์
ในสถานะเดิม คนไทยถูกวางตัวไว้ในโครงสร้างที่รัฐและทุนข้ามชาติออกแบบไว้ให้เป็น “ผู้รับบาปทางภูมิรัฐศาสตร์”
ประชาชนในพื้นที่ ถูกนิยามว่าเป็น “ผู้เสียสละ” เพื่อความเจริญของชาติ โดยที่รัฐนำทรัพยากรท้องถิ่นไปเป็นหลักประกันให้มหาอำนาจ แค่คงไม่ใช่อเมริกาเด้อสลิ่ม อย่ามโน เพื่อแลกกับความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
คนไทยถูกมองเป็นเพียง “แรงงาน” หรือ “ผู้ได้รับผลกระทบ”จากการสูญเสียพื้นที่ทำกิน สูญเสียอาชีพเดิม สูญเสียภูมิทัศน์เดิม สูญเสีญวิถีเศรษฐกิจเดิม ในอัตราการชดเชยที่ตำ่เตี้ยเรี่ยดิน และไม่ยั่งยืน อยู่ในภาวะจำยอม โดยไม่มีอำนาจตัดสินใจในเชิงยุทธศาสตร์

ขนาดคนนี้พรรคบางคนยังงงว่า ไม่มีในนโยบายหาเสียง ยังต้องเดินตามรอยเศรษฐาที่ต้องบากหน้าไปคุยกับจีน เมื่ออึกอักอึกอัก ก็โดนเขี่ยทิ้ง

ในขณะที่มหาอำนาจได้เส้นทางสำรองที่ปลอดภัย แต่คนไทยต้องแบกรับทั้งหนี้สาธารณะที่ FIRR ติดลบ และความเสื่อมโทรมของระบบนิเวศอย่างถาวร

แลนบริดจ์ที่เขาฝันไม่ใช่สถานที่รับจ้างขนย้ายตู้คอนเทนเนอร์ เด้ละ สลิ่ม