ไม่กล้าใช้อำนาจสุ่มสี่สุ่มห้า ในการไม่ยกระดับภัย

อึ้งกันทั้งห้องเรียน วปอ.เมื่อหัวเรือใหญ่ ปภ.บรรยายสุดวิเศษทำนองว่า ไม่กล้าใช้อำนาจสุ่มสี่สุ่มห้า ในการไม่ยกระดับภัย เป็น “ความชาญฉลาดในการบริหารจัดการภาวะวิกฤตแบบยืดหยุ่น” พะน่ะ แม้จะเน้นย้ำว่า ความยืดหยุ่น ในแผนภัยพิบัติควรหมายถึงความสามารถในการปรับตัวเพื่อ “ช่วยชีวิตคนให้เร็วที่สุด” โดยการข้ามขั้นตอนธุรการ
ใช้คำว่า “แผนต้องยืดหยุ่นตามสถานการณ์” มาอ้างเพื่อที่จะ “ไม่ต้องปฏิบัติตามแผนที่วางไว้” หากแผนนั้นขัดกับผลประโยชน์ทางการเมืองหรือเศรษฐกิจ แม้จะมีชาวบ้านที่อาจกำลังลอยคออดข้าวอดน้ำจนหมดแรงจมน้ำตายในบ้านตัวเอง” ว่าซ้าน พี่น้อง

ทั้งหมด จนเป็นเหตุให้หน่วยงานอื่นไม่สามารถเคลื่อนกำลังพล เครื่องจักร สะท้อนภาพว่าประเทศไทยบริหารภัยพิบัติในลักษณะที่เป็น “อาชญากรรมที่เกิดจากการละเลยของรัฐ” อย่างนั้นหรือ เพราะ วปอ.หลายตัวจะออกไปคุมการบริหารหลายส่วนทั้งภาครัฐและเอกชน วังเวงแล้วประชาชนคนไทย เพราะคนไทยจะไม่ได้เจอแค่ “ภัยธรรมชาติ” อดข้าวอดน้ำจนตายในบ้าน ) อีกต่อไป แต่จะเจอกับ “ภัยพิบัติจากการบริหารจัดการ” ที่มีความเลือดเย็นเป็นแรงขับเคลื่อนเชิงนโยบาย